Άραγε...έρωτας και αγάπη είναι συνώνυμα; Όλοι θα το αρνηθούν και όλοι σιωπηλά θα συμφωνήσουν.
Άραγε…πραγματικά υπάρχουν άνθρωποι να τα ταυτίζουν;
Ίσως ναι, μα ίσως και όχι.
Έρχονται σε όλους μας οι λέξεις: λαγνεία, αδυναμία και προδοσία για να ταράξουν την αρμονία του συλλογισμού…το μόνο σίγουρο είναι πώς αυτές οι άναρχες λέξεις βρίσκουν ρίζες στην αίσθηση πάρα στη λογική. Μα τι είναι όμως αίσθηση και τι λογική; Μάλλον το πρώτο είναι πεμπτουσία της ύπαρξης και το δεύτερο μέσω μεταφοράς...από τότε που αρχίσαμε να γινόμαστε πολλοί σ ‘αυτή τη γη.
Ο άνθρωπος πάντα σχεδόν αλλοπρόσαλλα αποποιείται τα πάθη του και αυστηρά δε συγχωρεί τις αισθήσεις του για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα δεν εξηγούνται. Δεν συγχωρεί τη λαγνεία, ενώ η σάρκα του την προκάλεσε, δε συγχωρεί όσους από έρωτα εκπέσανε, ενώ κρυφά συλλογίζεται την απαγορευμένη ευτυχία τους.
Μη κρίνεις για να μη κριθείς....ίσως αν αυτή η φράση υπαγόταν στις αισθήσεις ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, να διέφερε...
Ποιος θα συγκρίνει τις λέξεις ωριμότητα, αυτοκυριαρχία & αυτοπειθαρχία;
Είναι άραγε δυνατός αυτός που αυτοπειθαρχεί, και αδύναμος αυτός που επιπόλαια παρασύρεται από τα συναισθήματα του...η μήπως το αντίθετο; Ένας δρόμος που βγάζει σε αδιέξοδο είναι πάντα ανόητος, γιατί κανείς δε φαντάστηκε που θα τον έβγαζε αν δε τον έκλεινε ένας τοίχος. Είναι τόσο σχετικός αυτός ο συλλογισμός όσο και απαγορευμένος...!
Οι άνθρωποι δε συγχωρούν όσους από έρωτα εκπέσανε...το κάνει όμως κάποιος άλλος στωικά! Το κάνει ο χρόνος...και η ειρωνεία είναι πώς κι αυτός είναι ανθρώπινη δημιουργία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου